Bob Sapp
 Amerykański futbolista, wrestler, zawodnik K-1 i mieszanych sztuk walki (MMA), aktor.
Karierę sportową rozpoczął na University of Washington, gdzie uprawiał futbol amerykański, następnie trafił do National Football League. W latach 1997–2000 był zatrudniony kolejno w czterech klubach, lecz pojawił się tylko w dwóch meczach ligowych w barwach Minnesota Vikings[2].
W 2001 rozpoczął karierę wrestlera w organizacji NWA Wildside. Występował również w World Championship Wrestling oraz w japońskich organizacjach HUSTLE i New Japan Pro Wrestling.
W 2002 podpisał kontrakt z PRIDE Fighting Championships na trzy walki w MMA. W debiucie zwyciężył mającego na koncie 26 stoczonych walk Yoshihisę Yamamoto (TKO w 1. rundzie), a w drugim pojedynku w 11. sekund pokonał byłego dwukrotnego mistrza RINGS, Kiyoshiego Tamurę. W sierpniu 2002 roku, podczas gali PRIDE Shockwave zmierzył się z ówczesnym mistrzem PRIDE w wadze ciężkiej Antônio Rodrigo Nogueirą. Sapp był cięższy od rywala o 77 kg i dominował nad nim w pierwszej rundzie, jednak w drugiej opadł z sił, co wykorzystał Nogueira, poddając go za pomocą dźwigni na staw łokciowy[3].
Po wygaśnięciu kontraktu z PRIDE Sapp związał się z inną japońską organizacją - FEG, dla której walczył zarówno w K-1 jak i MMA. W swoim pierwszym występie w K-1 (czerwiec 2002) został zdyskwalifikowany za zaatakowanie leżącego rywala, ale w dwóch następnych walkach zanotował zwycięstwa przez nokaut - nad Cyrilem Abidi oraz mistrzem K-1 Ernesto Hoostem. Tego drugiego pokonał podczas gali Final Elimination w Saitamie, co dało mu kwalifikację do Finału K-1 WGP 2002 - 8-osobowego turnieju o mistrzostwo K-1. Odbył się on 7 grudnia w Tokio. W ćwierćfinale Sapp został ponownie zestawiony z Hoostem. W pierwszej rundzie obrońca tytułu spowodował nokdaun Amerykanina ciosem sierpowym w korpus. W drugiej Sapp zdołał odwrócić losy pojedynku, pokonując Holendra przez techniczny nokaut. Po tej walce wycofał się jednak z dalszej rywalizacji z powodu kontuzji nadgarstka. Jego miejsce w półfinale zajął Hoost, który wygrał potem cały turniej[4].
W kolejnych dwóch latach walczył w K-1 ze zmiennym powodzeniem, wygrywając m.in. z Sethem Petruzellim oraz byłym yokozuną Akebono, ale też doznając porażek przed czasem z Mirko Filipoviciem, Remym Bonjaskym i Rayem Sefo.
W okresie tym Sapp zyskał w Japonii wielką popularność[4], której skala określana była "fenomenem popkultury"[5]. Był twarzą kampanii reklamowych kilkuset produktów[6], nagrał płytę pop ("Sapp Time"), napisał trzy bestselery oraz prowadził w telewizji program rozrywkowy[7][6]. Tylko do połowy 2003 roku gościł w ponad 200 programach telewizyjnych[5]. Jego pojedynek z Akebono (grudzień 2003) był oglądany przez około 54 miliony japońskich telewidzów, co było największą liczbą w Japonii dla walki sportowej od 1976 roku[8][9].
W 2005 roku wygrał trzy walki w HERO'S (m.in. z Kim Min-soo, srebrnym medalistą olimpijskim w judo), a także tryumfował w turnieju K-1 World GP w Hiroszimie. Nie zdołał jednak zakwalifikować się do Finału K-1 WGP, przegrywając w walce eliminacyjnej z Choi Hong-manem. Wkrótce potem, skonfliktowany z władzami K-1 na tle finansowym, odszedł z organizacji[10]. Powrócił w 2007 roku, aby stoczyć jedną walkę - podczas World GP w Amsterdamie został w ciągu 26 sekund znokautowany przez Petera Aertsa.
W następnych latach walczył w MMA, m.in. dla Strikeforce (2008) i DREAM (w 2009 roku przegrał swoje obie walki w turnieju Super Hulk GP), a także stoczył cztery przegrane pojedynki w kick-boxingu (2009-2011).
źródło: http://pl.wikipedia.org
Dodaj komentarz:
|
